Θεραπεία

Θεραπεία του διαβήτη τύπου 2

Mε την πάροδο του χρόνου τα β-κύτταρα στα άτομα με διαβήτη τύπου 2 τείνουν να παράγουν μειωμένες ποσότητες ινσουλίνης. Ο έλεγχος της γλυκόζης του αίματος μπορεί να επιδεινωθεί περαιτέρω με την αυξημένη αντίσταση στις δράσεις της ινσουλίνης, ιδιαίτερα σε ανθρώπους που είναι υπέρβαροι. Έτσι λοιπόν η θεραπεία στοχεύει στη διατήρηση ή βελτίωση της λειτουργίας του β-κυττάρου και της ευαισθησίας στην ινσουλίνη.
Σε υγιή άτομα οι τιμές γλυκόζης αίματος νηστείας δεν ξεπερνούν τα 108 mg/dl ενώ τα μεταγευματικά(1,5-2 ώρες μετά το γεύμα) τα 140 mg/dl.
Πρόσφατα δεδομένα από τη μελέτη ορόσημο UKPDS που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 1998 έδειξαν ότι η εντατικοποιημένη ρύθμιση του σακχάρου αίματος μπορεί να μειώσει τις επιπλοκές. Η UKPDS έδειξε ότι η βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου μειώνει την εξέλιξη της αμφιβληστροειδοπάθειας κατά 25% και την πρώιμη νεφρική βλάβη κατά 33%.
Καλύτερος έλεγχος της αρτηριακής πίεσης, μειώνει τουλάχιστον κατά 33%, τους θανάτους από μακροχρόνιες επιπλοκές, τα εγκεφαλικά επεισόδια και τη σοβαρή επιδείνωση της όρασης.
Το πρώτο βήμα στην αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2 είναι η έναρξη μιας πιο υγιεινής δίαιτας και η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Σε υπέρβαρα άτομα με διαβήτη τύπου 2 η απώλεια βάρους είναι ζωτικής σημασίας. Αν αυτές οι παρεμβάσεις δεν καταφέρουν να ελέγξουν αποτελεσματικά τη γλυκόζη του αίματος, απαιτείται θεραπεία με από του στόματος υπογλυκαιμικούς παράγοντες (αντιδιαβητικά δισκία) και/ή ινσουλίνη. Τα ονόματα των διαφόρων κατηγοριών δισκίων που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 καθώς και η δράση τους αναφέρονται παρακάτω:

• Σουλφονυλουρίες: είναι τα ευρύτερα χρησιμοποιούμενα δισκία. Η κύρια δράση τους είναι να διεγείρουν το πάγκρεας να παράγει περισσότερη ινσουλίνη.
• Ρυθμιστές Μεταγευματικής Υπεργλυκαιμίας: δρουν επίσης στο πάγκρεας διεγείροντας την έκκριση ινσουλίνης από τα β-κύτταρα (αλλά προσδένονται σε διαφορετικό σημείο από τις σουλφονυλουρίες), όταν λαμβάνονται μαζί με τα γεύματα. Το αποτέλεσμά τους εκφράζεται πρώτιστα στα επίπεδα γλυκόζης αίματος μετά το γεύμα.
• Διγουανίδες: προάγουν την απορρόφηση της γλυκόζης από τα κύτταρα και μειώνουν την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ. Χρησιμοποιούνται κυρίως στους παχύσαρκους διαβητικούς τύπου 2 που αποτυγχάνουν να χάσουν βάρος.
• Ευαισθητοποιητές Ινσουλίνης: Βελτιώνουν την ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη και έτσι προάγουν τη δράση της στην περιφέρεια. 
  Αναστολείς των α-γλυκοσιδασών: μειώνουν την απορρόφηση των υδατανθράκων από το έντερο.

Όταν επιλέγεται φαρμακευτική αγωγή για τη βελτίωση του ελέγχου των επιπέδων γλυκόζης υπάρχουν οι εξής δυνατότητες:

• Θεραπεία με έναν τύπο αντιδιαβητικού δισκίου
• Θεραπεία με συνδυασμό αντιδιαβητικών δισκίων
• Θεραπεία μόνο με ινσουλίνη ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά δισκία

Εκτός από την ρύθμιση των επιπέδων γλυκόζης, στη θεραπεία του τύπου 2 διαβήτη πρέπει να αντιμετωπίζονται και όλοι οι παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη επιπλοκών όπως η αρτηριακή πίεση, η δυσλιπιδαιμία και το κάπνισμα.
Τα δισκία κάθε είδους είναι αποτελεσματικά όσο το πάγκρεας του ατόμου με διαβήτη τύπου 2 μπορεί να παράγει αρκετή ινσουλίνη. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων με διαβήτη τύπου 2, τα δισκία βαθμιαία σταματούν να έχουν αποτέλεσμα, οπότε η θεραπεία με ινσουλίνη είναι η μόνη εναλλακτική λύση.
Ακόμη, υπάρχουν περίοδοι- όπως κατά τη διάρκεια σοβαρής νόσου- που μια κατά τα άλλα αποτελεσματική θεραπεία με δισκία πρέπει να διακοπεί προσωρινά και να αντικατασταθεί με ινσουλινοθεραπεία.